Natalia Papaeva

Ik ben…

Wie ben je als niemand je thuisland lijkt te kennen en je moedertaal dreigt te verdwijnen? Welke invloed hebben emigratie en integratie op je culturele identiteit? En met welke woorden geef je vorm aan wie je bent en waar je vandaan komt?

Natalia Papaeva (Rusland, 1989) groeide op in Boerjatië, een autonome republiek in Oost-Siberië. Sinds 2013 woont en werkt ze echter in Nederland, waar ze in 2018 afstudeerde aan de Haagse Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst. In haar rauwe en intense videoperformances onderzoekt ze onze relatie met taal en haar culturele identiteit als ‘Boerjaat om utens’*.

In Kunstruimte H47 presenteert VHDG haar eerste solotentoonstelling. Alle getoonde videowerken zijn gesproken in het Boerjatisch, Papaeva’s moedertaal. Het Boerjatisch is een van de bijna 2600 talen die op het punt staan te verdwijnen. Ook de fysieke afstand tot haar thuisland beïnvloedt haar band met haar taal en geboortestreek. 

In haar werk geeft Papaeva een stem aan deze culturele ‘erosie’ en verkent ze wat dat doet met iemands identiteit. In het prijswinnende werk Yokhor (2018) ondergaat ze de pijn van het verlies van haar taal en ziet de kijker haar verschillende emotionele stadia doormaken, van kalmte tot hysterie. In Vacuum (2019) onderzoekt ze taal wederom als drager van emoties en probeert ze haar angsten te bezweren met de mantra’s die haar oma haar vroeger leerde. 

In haar videoperformances geeft ze met repetitieve, ritualistische handelingen uitdrukking aan persoonlijke thema’s als vervreemding, gemis en isolatie, maar ook aan de kracht van taal en de nieuwe relaties die ze ermee kan scheppen. Ook als de kijker geen Boerjatisch verstaat, lukt het Papaeva – met de taal als artistiek middel – haar emoties toch universeel verstaanbaar te maken. 

Speciaal voor deze tentoonstelling ontwikkelde Papaeva ook een nieuw videowerk. In de zomer van 2020 verbleef ze vier weken in de Artist-in-Residence van VHDG, in de Haniahof te Leeuwarden. Daar creëerde ze een performancewerk naar aanleiding van het racisme dat ze door haar Aziatische uiterlijk ondervond ten tijde van de eerste coronagolf. In het werk Ik ben…, dat twee keer live wordt opgevoerd en daarna te zien is bij de entree van de tentoonstelling, onderzoekt ze cultureel bepaalde, taalkundige connotaties en houdt ze de kijker op lichtvoetige doch confronterende wijze een spiegel voor.

Papaeva studeerde in 2018 af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten van Den Haag. Met haar afstudeerfilm Yokhor won ze zowel de afdelingsprijs van de KABK als de TENT Academy Award. In 2019 werd Papaeva genomineerd voor de Sybren Hellinga Kunstprijs. In 2020 ontving ze een Werkbijdrage Jong Talent van het Mondriaan Fonds.

* Friezen noemen een Fries die buiten Fryslân woont liefkozend ‘Fries om utens’.

Natalia Papaeva

I am… 

When no one seems to know about your home country and your mother-tongue is about to disappear, who are you then? How do emigration and integration influence your cultural identity? And which words do you employ, to sculpt your self and your heritage?  

Natalia Papaeva (Russia, 1989) grew up in Buryatia, an autonomous republic in Eastern Siberia. Since 2013, she has been living in the Netherlands, where she graduated from the Royal Academy of Art the Hague in 2018. Her raw, intense performances investigate our relationship with language and her own cultural identity as ‘Buryat om utens’*.

In art space H47, VHDG will present her first solo exhibition. All video works in the exhibition are in Buryat, Papaeva’s mother-tongue. Buryat is one of almost 2600 languages threatened with extinction. The physical distance to her homeland equally influences her bond with her language and birthplace.

In her work, Papaeva gives voice to this cultural ‘erosion’, exploring its effects on one’s identity. The prizewinning Yokhor (2018) shows her undergoing the pain of losing her language, progressing through different emotional states, from calmness to hysteria. Language is investigated again as a carrier of emotions in Vacuum (2019), in which she tries to exorcise her fears with mantra’s her grandmother once taught her.

With her video performances, which have a repetitive and ritualistic nature, Papaeva gives expression to personal themes like estrangement, missing, and isolation. They also bear witness to the strength of language, and the new relationships it can foster. Even when the viewer does not speak Buryat, Papaeva achieves a universal understanding – with language as the artistic means – of her emotions.

For this exhibition particularly, Papaeva developed a new video work. In the summer of 2020, the artist stayed in the Artist-of-Residence of VHDG for four weeks, at the Haniahof in Leeuwarden. I am… is a performance work made in response to the racism she experienced during the first wave of the corona epidemic because of her Asian appearance. In it, she investigates culturally defined, linguistic connotations and holds up a mirror to the viewer in a lighthearted yet confronting way. This performance will be held live on two dates and is seen as a video work at the entrance of the exhibition.  

Papaeva graduated from the Royal Academy of Art the Hague in 2018. Her graduation film Yokhor won her the department prize of her academy, as well as the TENT Academy Award. In 2019, Papaeva was nominated for the Sybren Hellinga Art Prize. In 2020 she received a Stipendium for Emerging Artists from the Mondriaan Fund.

* Frysians lovingly call a Frysian, who lives outside of Friesland a ‘Fries om utens’.

Natalia Papaeva

Ik bin …

Wa bisto as gjinien dyn heitelân kin en dyn memmetaal driget te ferdwinen? Hokker ynfloed hawwe emigraasje en yntegraasje op dyn kulturele identiteit? En mei hokker wurden jousto foarm oan wa’tsto bist en wêr’tst weikomst?

Natalia Papaeva (Ruslân, 1989) groeide op yn Boerjatië, in autonome republyk yn East-Siberië. Sûnt 2013 wennet en wurket se yn Nederlân, dêr’t se yn 2018 ôfstudearre oan de Haagse Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten. Yn har rauwe en yntinse fideoperformanses ûntsiket se ús relaasje mei taal en har eigen kulturele identiteit as ‘Boerjaat om utens’.

Yn keunstromte H47 presintearret VHDG har earste solotentoanstelling. Alle toande fideowurken binne ynsprutsen yn it Boerjatysk, Papaeva’s memmetaal. It Boerjatysk is ien fan de hast 2.600 talen dy’t op it punt stean te ferdwinen. Ek de fisike ôfstân ta har heitelân beynfloedet har bân mei har taal en bertestreek.

Yn har wurk jout Papaeva in stim oan dizze kulturele ‘eroazje’ en ferkent se wat dat docht mei immens identiteit. Yn it priiswinnende wurk Yokhor (2018) ûndergiet se de pine fan it ferlies fan har taal en ûnderfynt de sjogger de ferskate emoasjonale stadia dy’t se trochmakket, fan kalmte oant hystery. Yn Vacuum (2019) ûndersiket se taal nochris as drager fan emoasjes en probearret se har eangsten te beswearjen mei mantra’s dy’t har beppe har earder learde.

Yn har fideoperformanses jout se mei werheljende, ritualistyske hannelingen, útdrukking oan persoanlike tema’s as ferfrjemding, gemis en isolaasje, mar ek oan de krêft fan taal en de nije relaasjes dy’t se dêrmei skeppe kin. Ek as de sjogger gjin Boerjatysk ferstiet, slagget it Papaeva – mei taal as artistyk middel – har emoasjes dochs universeel fersteanber te meitsjen.

Spesjaal foar dizze tentoanstelling ûntwikkele Papaeva ek in nij fideowurk. Yn de simmer fan 2020 wurke se fjouwer wike yn de Artist-in-Residence fan VHDG, yn de Haniahof yn Ljouwert. Dêr kreëarre se in performanswurk nei oanlieding fan it rasisme dat se troch har Aziatyske uterlik ûnderfûn tidens de earste koronagolf. Yn it wurk Ik bin …, dat twa kear live opfierd wurdt en dêrnei te sjen is by de yngong fan de tentoanstelling, ûndersiket se kultureel bepaalde, taalkundige konnotaasjes en hâldt se de sjogger op in tagonklike, mar likegoed konfrontearjende wize, in spegel foar.

Papaeva studearre yn 2018 ôf oan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten yn Den Haag. Mei har ôfstudearfilm Yokhor wûn se neist de ôfdielingspriis fan de KABK ek de TENT Academy Award. Yn 2019 waard Papaeva nominearre foar de Sybren Hellinga Keunstpriis. Yn 2020 krige se in Werkbijdrage Jong Talent fan it Mondriaan Fonds.